آلفاباکس


سگ‌دوهای بی‌پایان

زیستن دو سر دارد: رنجی مدام و اندوهی بی‌پایان. رنجِ به دست آوردن و اندوهِ از دست دادن. فعلاً که مدتهاست سرِ رنج‌ش را به جدّ و جهد به دست گرفته‌ام و سگ‌دو می‌زنم. می‌دوم و می‌دوم برای چیزی که می‌دانم جز اندوه رهاوردی ندارد. لذت ذاتاً بی‌دوام و زودگذر است چون اگر جاودان بود زیبا نبود. زیبایی امری موقتی است و چون موقتی است پس دلبستن به آن بی‌خردی است.

دنیا زیبا نیست عزیزان، زیبایی‌های زندگی فانی و نماندنی است، گویی نیست و نبوده، کالعدم. لذتْ سرابی فریبنده است. چرا می‌دویم؟!


منبع این نوشته : منبع